Bazı zamanlar var nefes alamadığım, ya da sadece nefes aldığım..Nedeni yok, kimsesi yok, hayali yok…Uzun süredir dinlemediğim bir şarkı çalındı kulaklarıma bugün. Hiç beklemediğim bir anda sanki eksikliğimi tamamlar gibiydi, yüzüme tokat gibi çarpan melodisiyle…

Oldum olası sevdiğim bu sesi dinlemenin hazzının yanı sıra, bir anda milyonlarda şeyi getirdi gözümün önüne.Gözlerim doldu, bütün kırılmışlıklarım döküldü eteklerime.. İnsan bazen nedenini bilmeden kırılıyor hayata, koskoca bir yalnızlık çöküyor yüreğine, tam göğsünün ortasına kocaman bir taş oturuyor.. Yutkunmaksa gözden akan iki damla yaştan ibaret…

Ve o şarkı, arşivlerden uzun bir uğraş sonucunda bulunup defalarca dinleniyor acısını dindirene kadar yüreğimin…

Bu şarkı da benim “yalnızlığa serenat”ımdır…